Aναδημοσιευση απο το anarchypress.gr

ΕΝΝΕΑ ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ, Η ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΣΤΗΝ ΓΕΝΟΒΑ ΠΑΡΑΜΕΝΕΙ ΕΠΙΚΑΙΡΗ

Η υπενθύμιση όσων συνέβησαν στην Γένοβα πριν από εννέα χρόνια –τον Ιούλιο του 2001– δεν αποτελεί κανενός είδους μνημόσυνο, αλλά μέρος μιας συνολικότερης και επίμονης προσπάθειας να μην τυλιχθεί στο πέπλο της λήθης ούτε μία «στιγμή» των κοινωνικών συγκρούσεων και εξεγέρσεων για έναν κόσμο ελεύθερο και ανεξούσιο.

Η επίσημη ιστορία, όπως είναι γνωστό, δεν ανέχεται αυτές τις «στιγμές», αφού οι ειδικοί –ιδίως οι αριστεροί– τις χαρακτηρίζουν παραφωνία ή μια «θλιβερή και αποπροσανατολιστική» παρέκκλιση στους νόμιμους διεκδικητικούς αγώνες ή εκείνους που αποσκοπούν στην συνδιαχείριση των εκάστοτε εκσυγχρονιστικών μοντέλων που προκρίνονται εκ μέρους των κυρίαρχων. Και είναι πράγματι εντυπωσιακή η βούλησή τους να εξαφανίζονται στην κυριολεξία –και μάλιστα όσο πιο γρήγορα είναι δυνατόν– γεγονότα που συντάραξαν άλλοτε την λεγόμενη επικαιρότητα.

Από το πρωί με πυρετώδεις ρυθμούς δεκάδες χιλιάδες διαδηλωτές προετοιμάζονται για να κατευθυνθούν, από χώρους στους οποίους έχουν καταλύσει, σε διάφορα σημεία συγκεντρώσεων.

Το Ροζ Μπλοκ, δηλαδή οι ειρηνιστές (Δίκτυο Λίλιπουτ, Δίκτυο εναντίον των G8, Παγκόσμια Πορεία των Γυναικών, Περιβαλλοντική Λίγκα), συγκεντρώνονται στην πλατεία Manin για να κατευθυνθούν στην κόκκινη ζώνη.

Περίπου 15.000 άτομα (οι Τute Bianche, η νεολαία της Κομμουνιστικής Επανίδρυσης, η γαλλική επανίδρυση, η ελληνική επιτροπή για την διαδήλωση της Γένοβας), ξεκινώντας από το στάδιο Carlini θα κατευθυνθούν προς την «κόκκινη ζώνη» κοντά στο σταθμό Μπρινόλε.

Η γαλλική και η ιταλική Attack, η Κομμουνιστική Επανίδρυση, το συνδικάτο των εργατών μετάλλου και άλλες μικρότερες οργανώσεις συγκεντρώνονται στην Πιάτσα Ντάντε, όπου και παραμένουν μέχρι το απόγευμα. Οι συγκεκριμένοι διαδηλωτές το μεσημέρι κατορθώνουν, τελικά, ν’ ανοίξουν τη σιδερένια πύλη που τους χωρίζει από την κόκκινη ζώνη και να εισέλθουν συμβολικά 3 ή 4 απ’ αυτούς. Δέχονται, όμως, επίθεση με αντλίες νερού και δακρυγόνα και απωθούνται.

Δυτικά, στην πλατεία Μοντάνο, συγκεντρώνονται απεργοί εργαζόμενοι, μαζί με αναρχοσυνδικαλιστές της FAI, για να κατευθυνθούν προς την κόκκινη ζώνη, συμβολικά.

Από το χώρο του GSF, στην παραλία, ξεκινά η πορεία του Globalise Resistance προς την «κόκκινη ζώνη» επίσης.

Γύρω στις 12.00, περισσότεροι από 7.000 αναρχικοί, αυτόνομοι, αντιεξουσιαστές και αντιφασίστες (Ιταλοί, Ισπανοί, Έλληνες, Ιρλανδοί, Πολωνοί, Γερμανοί, Άγγλοι, Αμερικάνοι, Γάλλοι κ.ά.), συγκεντρώνονται στην πλατεία Πάολο ντα Νόβι. Το πλακόστρωτο της πλατείας ξηλώνεται. Όλοι, πλέον, είναι οπλισμένοι με όποιον τρόπο είναι δυνατόν. Αρκετοί διαθέτουν αντιασφυξιογόνες μάσκες που αργότερα θα φανεί πόσο χρήσιμες είναι. Τα πρόσωπα καλύπτονται για να φανερωθούν οι εξεγερμένοι, ενώ τα τύμπανα της μπάντας του Σιάτλ ηχούν ασταμάτητα.

Οι COBAS ξεκινούν την πορεία τους κατευθυνόμενοι όχι απευθείας στην «κόκκινη ζώνη», αλλά λοξοδρομώντας για να ενωθούν μ’ ένα ακόμα δικό τους μπλοκ που πλησίαζε.

To Black Block αρχίζει να κατεβαίνει την Corso Torino και πολύ γρήγορα ξεκινά τις επιθέσεις στις δυνάμεις καταστολής και σε κρατικά κτίρια. Με τα πρώτα δακρυγόνα οι συγκρούσεις γενικεύονται και στήνονται οδοφράγματα.

Οι δυνάμεις καταστολής σ’ αυτό το σημείο αναγκάζουν το Black Βlock να χωριστεί σε δύο βασικά τμήματα, αλλά και μικρότερες ομάδες.

Το ένα τμήμα κατευθύνεται αρχικά προς το Forum μέσω της Corso Torino για να συνεχίσει αργότερα τη διαδρομή του παραλιακά, ενώ το άλλο, συνοδευόμενο από τους τυμπανιστές του Σιάτλ, βόρεια, για να καταλήξει περίπου στις έξι το απόγευμα στις φυλακές Marasi, στις οποίες και προκαλούνται σοβαρές καταστροφές παρά τους πυροβολισμούς που δέχονται, από τους μπάτσους, οι αγωνιστές που επιτίθενται σ’ αυτές.

Το τμήμα που κατευθύνθηκε προς την παραλία αποτελείται από 2.000 περίπου αναρχικούς, οι οποίοι αργότερα αυξάνονται, ενώ μέσα σ’ αυτούς βρίσκεται και ένα σημαντικό κομμάτι από συγκρουσιακούς COBAS.

Στην Corso Torino, λοιπόν, στήνονται τα πρώτα οδοφράγματα, ενώ παράλληλα δέχονται επιθέσεις και πυρπολούνται πολλά υποκαταστήματα τραπεζών, κρατικά κτίρια, η περιφερειακή διοίκηση των καραμπινιέρων, αντιπροσωπείες αυτοκινήτων και μεγάλες επιχειρήσεις.

Οι συγκρούσεις στους γύρω δρόμους διαρκούν πάνω από 2 ώρες. Κάτω από την πίεση των καραμπινιέρων ο κόσμος υποχρεώνεται να υποχωρήσει προς την περιοχή του Forum.

Η είσοδος του Forum οχυρώνεται από τους COBAS οι οποίοι μαζί με τους αναρχικούς προετοιμάζονται να αντιμετωπίσουν την επίθεση των μπάτσων. Ακόμα και τότε, πολλές ομάδες αγωνιστών βγαίνουν από το χώρο του Forum, στήνουν οδοφράγματα, πυρπολούν τράπεζες, πραγματοποιούν επιθέσεις στους καραμπινιέρους και επιστρέφουν. Αυτό διαρκεί τουλάχιστον μία ώρα, οπότε και οι κατασταλτικές δυνάμεις κάνοντας συνεχή χρήση δακρυγόνων ετοιμάζονται να εισβάλουν. Έτσι, αποφασίζεται η αποχώρηση προς την παραλιακή οδό, ώστε να σπάσει ο κλοιός των μπάτσων.

Ο κόσμος βγαίνει στον παραλιακό δρόμο και πορεύεται πραγματοποιώντας νέες επιθέσεις σε τράπεζες και αντιπροσωπείες αυτοκινήτων. Αυτό συνεχίζεται για πολλά χιλιόμετρα, ώσπου, από ένα σημείο και μετά, ακολουθείται διαδρομή που οδηγεί και πάλι στο κέντρο της πόλης. Εκεί, μετά από αρκετή ώρα, οι εξεγερμένοι συναντούν απέναντί τους καραμπινιέρους με δύο κλούβες και αρχικά προφυλάσσονται από τα πολλά δακρυγόνα που εκσφενδονίζονται –λίγο πάνω– απ’ τα κεφάλια τους. Ένα avanti όμως, που δονεί την ατμόσφαιρα, οδηγεί περίπου 1.000 άτομα πάνω στους μπάτσους. Αυτοί με τη σειρά τους μπαίνουν όπως-όπως στις κλούβες, προσπαθώντας να διαφύγουν.

Όχι όμως όλοι. Μια κλούβα μπλοκάρεται από διαδηλωτές, που ανοίγουν τις πόρτες της και, αφού αναγκάζουν τους επιβάτες της να κατέβουν κακήν-κακώς, την παραδίδουν στις φλόγες… Κατά τη διάρκεια αυτής της επίθεσης ακούγονται και πυροβολισμοί από την πλευρά των μπάτσων.

Η ξέφρενη πορεία των εξεγερμένων συνεχίζεται με επιθέσεις σε τράπεζες, πολυτελή αυτοκίνητα, σούπερ-μάρκετ (όπου ο κόσμος απαλλοτριώνει αγαθά και τα μοιράζει στον καθένα που περνούσε από εκεί), ενώ λίγο αργότερα κοντά στο στάδιο Carlini μία ομάδα εισέρχεται σε ένα parking ιδιωτικής εταιρίας security και, αφού σπάζει τις κάμερες που είναι τοποθετημένες στις πόρτες, πυρπολεί 7 αυτοκίνητα. Ομάδα διαδηλωτών εισέρχεται σε βενζινάδικο, απαλλοτριώνοντας βενζίνη και άλλα εύφλεκτα υλικά, που χρησιμοποιούνται στις επιθέσεις ή στα οδοφράγματα τα οποία στήνονται συνεχώς κατά μήκος της διαδρομής, ώστε να εμποδιστεί μια ενδεχόμενη επέλαση των καραμπινιέρων.

Οι συγκρούσεις γενικεύονται για ώρες, καθώς στην περιοχή βρίσκονται ομάδες του Black Block, που δίνουν το έναυσμα για σκληρές μάχες σε πλαϊνούς δρόμους με τους καραμπινιέρους που προσπαθούν να διεμβολίσουν τους συγκεντρωμένους.

Ολόκληρη η περιοχή πνίγεται στα δακρυγόνα.

Μια κλούβα των μπάτσων καίγεται σε κοντινό δρόμο, ενώ στην κοντινή Piazza Alimonda, σε μια παρόμοια επίθεση των διαδηλωτών, πέφτει νεκρός από πυροβολισμούς ο Κάρλο Τζουλιάνι.

Ο Τζουλιάνι, επιτιθέμενος μ’ ένα πυροσβεστήρα σ’ ένα τζιπ με καραμπινιέρους, δολοφονείται με δύο σφαίρες στο κεφάλι. Στη συνέχεια, το τζιπ περνάει δύο φορές πάνω από το σώμα του νεκρού αγωνιστή. Οι ομάδες των συντρόφων του, που στέκονται γύρω από το σώμα του, απωθούνται από τα κτήνη που απαρτίζουν τις ιταλικές κατασταλτικές δυνάμεις.

Αργότερα γίνεται γνωστό ότι στα σύνορα με τη Γαλλία δολοφονείται και μια Γαλλίδα διαδηλώτρια.

Οι Τ.Β. σαλπίζουν υποχώρηση και επιστροφή στο στάδιο Carlini, προσπαθώντας ταυτόχρονα, ακόμα και την ώρα που υποχωρούν, να καταστείλουν, όσους προσπαθούν με οδοφράγματα να σταματήσουν την επέλαση των θωρακισμένων φορτηγών των καραμπινιέρων.

Το βράδυ το Carlini περικυκλώνεται, όπως είχε συμβεί την προηγούμενη μέρα στο κέντρο Pinelli και στο στάδιο Menzo.

Εδώ θα επιστρέψουμε στο άλλο βασικό τμήμα του Βlack Block, που συνοδεύτηκε από τους τυμπανιστές του Σιάτλ, μετά την αρχική επίθεση των καραμπινιέρων στην Corso Torino και κατέληξε στην περιοχή όπου βρίσκονται οι φυλακές Marasi. Έχουμε ήδη πει, ότι αυτό το μεγάλο τμήμα κινήθηκε προς το Βορρά. Οι εξεγερμένοι που πορεύονται με το συγκεκριμένο τμήμα, αρχίζουν να αναποδογυρίζουν και να πυρπολούν πολυτελή αυτοκίνητα. Επιτίθενται, επίσης, σε αστυνομικό τμήμα με βόμβες μολότοφ και πέτρες, με αποτέλεσμα να βρεθούν αντιμέτωποι με τις κάννες των πιστολιών των μπάτσων που τους σημάδευαν από τα παράθυρα του κτιρίου τους και οι οποίοι δεν διστάζουν να πυροβολήσουν, – ευτυχώς, χωρίς αποτέλεσμα.

Στη συνέχεια, γίνονται επιθέσεις σε ταχυδρομεία και τράπεζες που πυρπολούνται, ενώ οι καραμπινιέροι αδυνατούν, για την ώρα, να πλησιάσουν δεχόμενοι μολότοφ και πέτρες, αλλά και εξ αιτίας τού ότι οι εξεγερμένοι ταμπουρώνονται για ώρα σε ανηφορικό σημείο, από το οποίο είναι αδύνατον να τους απωθήσουν. Η πορεία, όμως, συνεχίζεται κάτω από τους ασταμάτητους ήχους των τυμπάνων προς το κέντρο της πόλης. Δεκάδες πολυτελή αυτοκίνητα γίνονται φλεγόμενα οδοφράγματα, καταστρέφονται τράπεζες, αντιπροσωπείες αυτοκινήτων, ανοίγονται σούπερ-μάρκετ από τα οποία απαλλοτριώνεται οτιδήποτε συνιστά εύφλεκτο υλικό, ενώ μοιράζονται και τοποθετούνται στο δρόμο κάθε είδους αγαθά. Οι αναρχικοί, εξεγερμένοι νεολαίοι κ.ά. περνώντας κυριολεκτικά διά πυρός και σιδήρου τη Γένοβα, κατευθύνονται πια, προς την περιοχή των φυλακών Marasi, έχοντας αφήσει πίσω τους, δρόμους που καλύπτονται από πυκνούς καπνούς.

Εκεί βρίσκονται παρατεταγμένες δυνάμεις των καραμπινιέρων στις οποίες και γίνεται επίθεση με βροχή από ξύλα, πέτρες, μολότοφ, ενώ στήνονται πρόχειρα οδοφράγματα. Ταυτόχρονα πολλοί αρχίζουν ν’ ανεβαίνουν τα, τουλάχιστον, 200 σκαλιά που οδηγούν σε περιοχή που προσέγγιζε την «κόκκινη ζώνη». Οι δυνάμεις των καραμπινιέρων, και παρά τη χρήση πυροβόλων όπλων, ύστερα από επίμονες επιθέσεις αναγκάζονται να υποχωρήσουν. Οι εξεγερμένοι βρίσκονται ακριβώς μπροστά από τα διοικητικά κτίρια των φυλακών, απ’ όπου πολύ γρήγορα αρχίζουν να βγαίνουν μαύροι καπνοί. «Μπροστά μας βρισκόταν μια μεγάλη πλατεία, το μέρος πολύ ανοιχτό, πλάτη είχαμε τα σκαλιά, μπροστά μας οι φυλακές, αλλά πριν απ’ αυτές καραμπινιέροι με κλούβες. Δεν υπήρχε περίπτωση να μην τους χτυπήσουμε μέχρι να φύγουν, ας είχαν όπλα. Το μισητό κτίριο που βρισκόταν πίσω τους σκεφτόμασταν μόνο… Μια, δυο, τρεις επιθέσεις με πέτρες και κοκτέιλ μολότοφ. Υποχωρούν, μπαίνουν στις κλούβες και φεύγουν κυνηγημένοι. Φτάνουμε, ακριβώς απ’ έξω από τις φυλακές. Ανάβουμε τα μπουκάλια, σχεδόν όλα όσα είχαμε και μετά βροχή από πέτρες… Μαύροι καπνοί τυλίγουν τα μπουντρούμια… Αλλά και πάλι δε φεύγουμε, παρότι έχουμε μείνει λιγότεροι. Ξαναπετάμε πέτρες…

Αν μπορούσαμε, δε θα φεύγαμε μέχρι να τις γκρεμίσουμε…».

Αφού εγκατέλειψαν και οι τελευταίοι τον συγκεκριμένο χώρο, ακολουθώντας την ίδια ανοδική πορεία, το σημαντικό αυτό τμήμα του Βlack Block δίνει τη θέση του σε μικρότερες ομάδες. Ομάδες που προσπαθούν να προσεγγίσουν την «κόκκινη ζώνη», απ’ αυτό το σημείο, δίνοντας μάχες με τις κατασταλτικές δυνάμεις στους στενούς ανηφορικούς δρόμους, στήνοντας οδοφράγματα, άλλοτε υποχωρώντας ή και άλλοτε προχωρώντας και πυρπολώντας αυτοκίνητα, ενώ συναντιούνται και με ομάδες του ροζ μπλοκ, οι οποίοι τους υποδέχονται με τα βαμμένα άσπρα χέρια τους …ψηλά!!!

Η ώρα είναι περίπου έξι το απόγευμα, και από πολλά σημεία την πόλης βγαίνουν καπνοί, ενώ τα ελικόπτερα πετούν ασταμάτητα…

Η Γένοβα καίγεται απ’ άκρη σ’ άκρη.

Οι οδομαχίες, παρ’ όλ’ αυτά, συνεχίζονται γύρω από την «κόκκινη ζώνη», αλλά και σε πολλά διαφορετικά σημεία της πόλης.

Ομάδες αναρχικών και εξεγερμένων νεολαίων ανασυγκροτούνται και στήνουν συνεχώς νέα οδοφράγματα, μετακινούμενοι διαρκώς, μέχρι που βραδιάζει.

(Δημοσιεύτηκε από Συσπείρωση Αναρχικών)

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

ΛΟΓΩ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΟΥ ΠΟΛΛΕΣ ΕΚΠΟΜΠΕΣ ΔΕΝ ΘΑ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΤΑΚΤΙΚΑ!

ΑΚΟΥΣΤΕ ΜΑΣ LIVE ΑΠΟ ΕΔΩ, ΜΕ ΤΟ PLAYER ΤΗΣ ΠΡΟΤΙΜΗΣΗΣ ΣΑΣ.

Winamp                  Media Player             VLC
File->Play URL->     File->Open URL->     Media->Open Network->

• http://105fm.ath.cx:8000/ για 24kbps
• http://105fm.ath.cx:8000/live48.m3u για 48kbps
• http://105fm.ath.cx:8000/live128.m3u για 128kbps

Αυτοοργανωμένο ελεύθερο ραδιόφωνο Μυτιλήνης

105fm

Έχοντας την ανάγκη να επικοινωνήσουμε και να εκφραστούμε χωρίς τη διαμεσολάβηση κανενός, αναλάβαμε τον εδω και καιρό υπό

σιγή , σταθμό της Μυτιλήνης και υψώσαμε τη φωνή μας στα ερτζιανά του Αιγαίου.

Σήμερα ο 105 fm είναι ένα αυτοοργανωμένο εγχείρημα που το διαχειρίζονται φοιτητές, άνεργοι και εργαζόμενοι και λειτουργεί αντιιεραρχικά.

Καθημερινά γίνονται μουσικές εκπομπές , εκπομπές πολιτικού-κοινωνικού περιεχομένου με αναφορά στις κινηματικές δράσεις και τα

αυτοοργανωμένα εγχειρήματα. Ταυτόχρονα, έχει αρχίσει να φτιάχνεται το δελτίο αντιπληροφόρησης που θα εκπέμπει σε τακτά χρονικά διαστήματα κάθε εβδομάδα. Επίσης, ένα μέρος του μουσικού προγράμματος του 105 fm καλύπτεται από diy συγκροτήματα εγχώρια και μη. Παράλληλα ανακοινώνονται συναυλίες που πραγματοποιούνται αυτοοργανωμένα έξω από μαγαζιά, τόσο στη Μυτιλήνη όσο και στις άλλες πόλεις. Κάθε Κυριακή στις 8, λαμβάνει χώρα η διαχειριστική συνέλευση του σταθμού, στην οποία συμμετέχουν όλοι όσοι ασχολούνται ενεργά με την υποστήριξη του σταθμού. Εκεί, συναποφασίζεται η διαμόρφωση του προγράμματος, καθώς και οι τεχνικές δουλειές υποστήριξης του σταθμού.

Ό,τι κάνουμε το κάνουμε μόνοι μας. Δε δεχόμαστε κανενός είδους χορηγίες. Πρόκειται για μια συλλογική προσπάθεια ανθρώπων, έξω από κομματικές και θεσμικές ταμπέλες, με σκοπό ένα ραδιόφωνο αντιπληροφόρησης και ψυχαγωγίας. Επομένως δε χωράνε κανενός είδους εξουσιαστικές και ιεραρχικές λογικές. Αναπόφευκτα λοιπόν, δεν είναι δυνατό μέσω του μικροφώνου να εκφράζονται ρατσιστικές, φασιστικές, σεξιστικές απόψεις.

Είναι η μελωδία της οργής που μας ενώνει

Λίγα λόγια για τον 105 fm στο παρελθόν και γιατί επιλέξαμε να αυτοοργανωθούμε

Ο 105 fm δημιουργήθηκε από μια ομάδα ατόμων στη Μυτιλήνη, γύρω στο 1996. Ωστόσο ο 105 fm το τελευταίο εξάμηνο δε λειτουργούσε.

Πρόσφατα, μας δημιουργήθηκε η ανάγκη και η επιθυμία να δημιουργήσουμε ένα μέσο ελεύθερης έκφρασης όπως το ραδιόφωνο. Η αδιαφορία του πανεπιστημίου, μας οδήγησε στο συμπέρασμα, ότι αν θέλαμε να φτιάξουμε σταθμό, θα' πρεπε να ασχοληθούμε μόνοι μας, όσοι ενδιαφερόμασταν για αυτό. Γρήγορα όμως διαπιστώσαμε, ότι ακόμα και αν κάποιος πανεπιστημιακός ή ιδιωτικός ή άλλος κρατικός φορέας μας πρότεινε χορηγία, δε θα τη δεχόμασταν. Αποφασίσαμε δηλαδή να αυτοοργανωθούμε και να καταλάβουμε τον 105 χωρίς να ζητήσουμε άδεια από το πανεπιστήμιο, διότι δε θέλουμε να λειτουργούμε να ζούμε και να εκφραζόμαστε σύμφωνα με τους όρους κάποιων που θέλουν απλώς να εξυπηρετήσουν οικονομικά, πολιτικά συμφέροντα και αυτοπροβολή. Δε θέλουμε την εξουσία κανενός. Καθημερινά βλέπουμε κομματικές παρατάξεις να εκμεταλλεύονται οποιαδήποτε δράση για ψηφοθηρικούς σκοπούς βλέπουμε διάφορους καλοθελητές που θέλουν να εξυπηρετήσουν τα οικονομικά τους συμφέροντα, επιβάλλοντας εμπορικές διαφημίσεις σε οποιαδήποτε εκδήλωση. Βλέπουμε ένα πανεπιστήμιο να αυτοπροβάλλεται συνεχώς στις πλάτες των φοιτητών. Εμείς όμως δε θέλουμε να διαχειρίζονται άλλοι τις ζωές μας, που θα μας επιβάλουνε τι και πότε θα το κάνουμε, και τι θα λέμε, που θα εκμεταλλεύονται και θα αλλοιώνουν τη δημιουργικότητα και τις ιδέες μας. Θέλουμε να πάρουμε τη ζωή μας στα χέρια μας.

Λίγα λόγια για την αντιπληροφόρηση:

Αντιπληροφόρηση σημαίνει ότι παίρνουμε την πληροφόρηση στα χέρια μας.

Πρόκειται για μια μορφή αντίστασης και επίθεσης στην εξουσία των ΜΜΕ επάνω στις ζωές μας. Δημιουργούμε τα δικά μας συλλογικά δίκτυα πληροφόρησης στα οποία έχουμε όλοι φωνή. Μέσω αυτών αναδεικνύουμε τους κοινωνικούς αγώνες για ελευθερία, προσπαθώντας να συμβάλουμε στην ενδυνάμωση και γνωστοποίησή τους. Τα μμε είναι ένας μηχανισμός μεσολάβησης της κρατικής εξουσίας, που διαμορφώνει συνειδήσεις σύμφωνα με τα συμφέροντα αυτής. Τα μμε φιμώνουν τις φωνές των ανθρώπων, διαστρεβλώνουν την κοινωνική πραγματικότητα . Πρόκειται για μια μορφή εξουσίας που κυριαρχεί επάνω μας στοχεύοντας κατευθείαν στο μυαλό.